CerenAyruk

Bir dizi setinde günün büyük bölümü aslında kamera karşısında değil, karavanda geçer. Kostüm değişimleri, saç ve makyaj tazelemeleri, bir sonraki sahnenin replikleri...

Karavan; senaryo sayfalarının, termosta soğuyan çayın ve kapı aralığından süzülen güneşin mekânıdır. Sette "beş dakikaya hazırız" cümlesinin çoğu zaman yarım saat demek olduğunu herkes bilir — o yarım saatler işte burada, bu küçük odada geçer.

Kimi gün replik tekrarıyla, kimi gün rol arkadaşlarıyla kahkahayla, kimi gün de sadece pencereden dışarıyı izleyerek... Setteki ikinci ev, hikâyenin görünmeyen sahnesidir.

Bir çekim günü, çoğu insanın mesaisi başlamadan çok önce başlar: saç, makyaj, kostüm ve günün ilk sahnesinin son okuması.

Öğle saatlerinde set bir saat gibi işler — ışıklar kurulur, kamera açıları denenir, aynı sahne farklı ölçeklerde defalarca çekilir. Dışarıdan bakınca tekrar gibi görünen her çekim, aslında karaktere bir adım daha yaklaşmaktır.

Ve gece... Gündüz sahneleri biter, gece sahneleri başlar. Set lambalarının altında saat kavramı kaybolur; "son sahne" anonsu geldiğinde ise yorgunluğun yerini tarifsiz bir tatmin alır.

Her hikâyenin bir başlangıç noktası vardır; bu hikâyeninki Karadeniz kıyısında, Samsun'da başlar.

Deniz kenarında büyümek insana sabrı öğretir — dalgaların ritmini, mevsimlerin yavaşlığını. İstanbul ise bunun tam tersidir: hızlı, kalabalık ve her köşesinde yeni bir ihtimal saklayan bir şehir.

Memleket, geride bırakılan bir yer değil; insanın yanında taşıdığı bir histir. Setlerin koşuşturmacası içinde bile bazen bir martı sesi, insanı bir anda o kıyıya götürüverir.